یه روز "ژ واسه م تعریف کرد وقتی دوازده سیزده ساله بوده (شاید هم کمی کوچیکتر) و قرار بود نتیجه ی آزمایش خونش بیاد تو دفترچه ی یادداشتهاش نوشته بود:"... به خودم می گویم مگر می شود من سالم باشم" این جمله رو از "حسن مقدم گرفته بود که صد سال پیش نمایشنامه ی جعفر خان از فرنگ بر گشته رو نوشته بود و اگر از پدر من بپرسید ـ هر وقت که دلتون خواست: الان ، ده سال پیش یا ده سال بعد ـ بطور حتم این اطلاعاتو عینا همین جوری که تایپ می کنم ازش دریافت خواهید کرد: "حسن مقدم؟همونی که رفت اهرام جسد مومیایی شده ی فرعونو از نزدیک دید سل گرفت و مرد؟؟"
"ژ تعریف می کرد که بیماری خطرناک تر از هاله ی خدایانه و میتونه بیمارو به همون اندازه گستاخ و دور از مردم کنه. میبینم اولین فکری که به سر "ژ زده اینه که دوستانشو ترک کنه. میگه حالا راهشون از هم جدا شده و این فقط یه علامت بود.میگه دوستاشم دقیقا همین کارو می کردن. آدم یه بیمارو ترک نمی کنه. دلیلی نیست. ولی یه سالمو به هزار دلیل ترک می کنه.
در کل بیماری و مرگ دو تا کلید برا پرسیدن سوال همیشگی ان:
"که چی؟"