من فکر می کردم ماجرای"یکی نغز بازی کند روزگار که بنشاندت پیش آموزگار" یا چیزایی در این مایه ها مثل کمانی که پیر مرد تو شعر می گفت اگه صبر کنیم به رایگان به دست میاریم یه روزی در آینده ی دور وقتی خیلی پیر شدیم اتفاق میافته.یا باید زندگی پر ماجرایی داشت تا درس های خاص گرفت.ولی الان می بینم ـ "می بینم" نه اینکه فکر یا حس کنم ـ که خیلی ساده یا سخت این اتفاق میافته و هر بار کمتر تکون می خوری. الان وقتی کسی صاف تو چشم هام نگاه می کنه و دروغی میگه که میدونه هم من و هم خودش میدونیم که دروغه.دیگه شوکه نمی شم و سعی نمی کنم دلیل منطقی برای رفتارش پیدا کنم.وقتی کسی که بهم می گفت بدون من نمی تونه تحمل کنه چاقو شو تو دنده هام می چرخونه و خیلی ساده میگه اگه بهش باج ندم از رابطه ی عاطفیمون سوءاستفاده میکنه میدونم که این آدم رو به جای اون آدمی که بهم التماس می کرد از مریخ نیاوردن و این فقط یکی از چهره های توامان خودشه.وقتی دوستی که میگه حالش بده زنگ می زنه و میگه میخواد خودکشی کنه و کمک می خواد و براش وقت روانپزشک از یه شهر دیگه می گیرم و میخواد سر یه ساعتی صحبت کنیم و میگه دیگه نمی تونه زنده باشه و سر اون ساعت و تا چهل و هشت ساعت بعد گوشی شو جواب نمی ده و بعد که زنگ زد میگه رفته بوده اطراف شهر با دوستان و :"عزیزم ،نبودم دیگه" منم هفتاد و دو ساعت فکر نمی کنم که "چه آدم بی شعوری بود" یا "آیا واقعا حالش خوبه؟" یه بار فکر کردن به اینکه بی شعور بود و همون وقتی که با بدبختی از روانپزشک گرفتی کافیه.مثلا قبلا رو ابراز کشته مرده گی آدم ها که تو این مملکت بین زن و مرد و همسایه ها و عمه ی خاله ی شوهر عمه ی پدر آدم با هر "فرد"ی جریان داره حساب نمی کردم. الان میدونم رو حس های خودم و ابراز منطقی بودن یا حتی گاهی آدم بودن آدما هم نباید حساب کرد. چقدر این "ب" بدبخت سعی کرد اینو خرفهمم کنه و چه دیر فهمیدم.((:
عصبانی نیستم .تصور کن که ممکن بود دیر تر بفهمم .یه پیر زن نود و چار ساله که روی عصاش اشک می ریزه چون تازه فهمیده کجا و با کیا زندگی کرده.
پی نوشت: حالا که اینا رو گفتم و یکی دو تا از دوستان هم تذکر داده ن که تو وبلاگم بالا میارن. اینم بنویسم که من معمولا وقتی میام اینجا می نویسم که حالم داره به هم می خوره بنا بر این حق دارید که حالتون به هم بخوره . وقتایی که حالتون به هم میخوره راحت صفحه رو ببندید یا اصلا وازش نکنید. کاملا حق دارید منتها من اینجا هر چی همون لحظه به ذهنم بیاد می نویسم و لیدر حزبی هم نیستم که خودم را واسه عقیده ای جر بدم یه عده هم پشت سر من مجبور باشن اینکارو بکنن. اسم تابلوی گوگنم می تونید تو گوگل سرچ کنید ببینید چه ربطی داره به اینجا.اکبر محمدی هم تو زندان به مرگ فجیع مرده و کیه که ندونه جز خواجه حافظ شیراز.
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام شهریور 1385ساعت 23:34 توسط
|
