در من زندگی علیرغم هرچه بر من می گذرد به حیات مرموز خستگی ناپذیرش ادامه می دهد. این بقای جبری ضد طبیعت نمی شوراندم.در من موجودی که نمی زایمش زنده گی می کند، که تا بتواند زنده نگه می داردم.تمت

خب چی بگم دوست من؟ تو میگی اگه همه ی ما هزینه بپردازیم استحقاق ملت در راهه. فعلا که استحقاق ما تحریم و جنگه گویا.

بعضی ها به علوم غریبه روی میارن.بعضی ها اپیکوریست می شن .بعضی ها در وجود یک رزمی کار دنبال پروفسور علامه می گردن. بعضی ها  در کار رفتن از ایرانن.  بعضی سعی می کنن همین جا اسمی در کنن. مردم می نویسن. منتشر می کنن.بحث های نرم بی هدف می کنن. همه ی ما نق می زنیم. بله سامان حق داره ما ترسوییم.شاید. تغییرات قیمت نفت و بنزین . رسیدن سال نو. سال نوی تحصیلی. جشن های میهنی قیمت ها رو بالا می برن. ما بی هدف با کمی افسرده گی و کمی امید پرسه می زنیم. کار هایی با حقوق مکفی پیدا می کنیم. گاهی کارمونو از دست می دیم. سر هم کلاه میذاریم. با حسرت به موفقیت های کوچک دیگران نگاه می کنیم.زندگی کمابیش حقارت باریه. برای بعضی از ما. از بالا . و در نگاه کلی.در ما روی آوردن به مذهب یا متافیزیک و بریدن از اونها به یک اندازه واکنش به نزدیک سی سال اخبار تفسیری و آموزش دیدن اسلام "ناب محمدی" در همه ی "شئونات" زندگیه. سالهایی که طبق برنامه های چند ساله از خدا به ما یک راه بیشتر وجود  نداشته.

من نمی ترسم اعتراف کنم ما میلیونها ترس خورده ایم که در تاکسی به ملایمت غرولند می کنیم.امیدواریم از اینجا بریم. باید اعتراف کرد من هر گز آرزوی جنگ ندارم. تحمل سه یا چهار سال تحقیر در ازای دموکراسی موعود رو هم ندارم. از طرفی با نظامی که با سر به سمت سقوط خودش و تباهی ملتش می تازه وارد چه گفتمانی میشه شد؟

همه ی رنج ما از یک گره ی سیاسی نیست. کاش بیشتر با سواد، و کمتر احساساتی بودیم.من هیچ هزینه ای که سه سال بعد خودمو برای پرداختش سرزنش کنم نمی پردازم. قبول دارم که در عین پل نشدن دارم تاوان جاه طلبی های کسانیو می دم که با حفظ قدرت برای زندگی و مرگ ما تصمیم می گیرن. اما ته ذهنم امید به راهی درست تره. راهی از دل ریشه های پوسیده ی فرهنگی که هر از چند گاه چه جوانه هایی ازش روییده اند و کشته شدند.

شکی ندارم

احتمالا همان روز هایی که خداوند در کتب مقدس به ملحدین وعده داده